"BUNTOWNIK Z WYBORU
Poczytajcie Percivala.
Dzięki, Steven.
Może ktoś napisze dowód.
Osoba ta zasłuży na moje uznanie i osiągnie sławę i chwałę,
dzięki imiennej wzmiance w prestiżowym "M.I.T. Tech".
Wasi poprzednicy to laureaci Nobla i medalu Fielda,
wybitni astrofizycy i skromni profesorowie M.I.T.
To wszystko. JeśIi są pytania,
Tom na pewno na nie odpowie.
- Cześć, Will. - Co słychać, Krystyn?
Nie przeleciałem wczoraj Cathy.
- Czemu? - Nie wiem.
Cathy?
Czemu wczoraj nie było bara-bara?
Pieprzę cię
i tę irlandzką klątwę.
Mam rozkładać nogi dIa jakiegoś mini-fiutka?
- Pobaw się nim sam. - Mini-fiutek!
Brak jej zęba, ma problemy z cerą. Sam nie wiem.
I na pewno wyjdzie za Morgana.
Ile można bzykać przyszłą żonę kumpla?
Tak nie wolno. A ty dokąd?
Spadam.
Nie chrzań, dopiero 22:00.
Jestem zmęczony.
Nie we mnie!
Cofnij się.
Co wybierasz?
- Oberwiesz. - Myślisz, że się ciebie boję?
Za blisko stoisz.
Casey robi za bramkarza w harvardzkim barze. Idziemy.
Co tam będziemy robić?
Przylejemy mądralom. Ujdziesz za studenta.
Chcesz się bić?
WITAMY ROCZNIK 1972 ZJAZD ABSOLWENTÓW M.I.T.
Profesorze Lambeau?
Chodzę na pańskie zajęcia. Czekamy w gmachu matematyki.
Jest sobota.
Chyba, że potem pójdziemy na drinka.
Może... Nie wytrzymamy do poniedziałku.
- Nie rozumiem. - Ktoś przeprowadził dowód.
Zgadza się...
Kto to zrobił?
- Jack? - Nie ja.
Nemesh?
W życiu.
- No, Joey Mac! - Teraz MacNamara.
Dawaj!
Szybko, Mac!
Dwie bazy!
Co to za jedna z ładną dupką?
- Świetna. - Z kim przyszła?
Nie cierpię makaroniarza. Will go zna.
Carmine Scarpaglia. Lał mnie w przedszkolu.
- Jedźmy coś zjeść. - Nie zagadasz?
Chrzanić ją.
- Zjadłbym whoppera. - Jedźmy do KeIIy`s.
Bo mają ładną kelnerkę? Stracimy 15 minut.
Żal wam 15 minut?
Podwójny.
Podwójny hamburger.
Dla mnie podwójny.
Zamknij się! Wiem.
Więc daj mi go.
Ja go kupiłem. Ile masz forsy?
Daj mi swoich 16 centów, to ci go zarezerwuję.
Odkładam go.
Co dzień wpłacisz 6 centów, i za tydzień dostaniesz bułę.
- Dupek. - Nie rozdaję żarcia za darmo.
Ustalmy raty. Tak jak z kanapą.
Plan spłat. Twoja stara płaciła
10$ dziennie, po roku miała kanapę.
Mogę zjeść?
Masz tu swój podwójny.
Stań.
Zwolnij.
Co jest?
Jeszcze nie wiem.
To ten gość z boiska.
Trzeba było lać od razu. Teraz jemy.
- Idziesz. - Nie.
Nie idę.
Idziesz, Morgan.
Masz 2 sekundy, albo oberwiesz.
Carmine! To ja!
Will z przedszkola.
Will, gliny!
Gliny!
Czy to moja wyobraźnia, czy przybyło mi studentów?
tylko poznać tajemniczego magika-matematyka.
Przykro mi, że państwa rozczaruję, ale
dziś go nie poznamy.
Tym niemniej,
po naradzie z kolegami umieściłem na tablicy twierdzenie,
którego dowód zabrał nam 2 lata.
Powiem tak: rzucono nam rękawicę,
Kiedy kolegium?
Za tydzień.
Co robisz?
Nie smaruj tu graffiti.
- I stój! - Pieprz się!
Mądrala! Jak się nazywasz?
O mój Boże...
Zgadza się.
Wywalili cię z takiej pracy?
- Tak trudno machać miotłą? - Ciebie też odstawili od miotły.
- Ciebie też wylewają na pysk. - Ale teraz mam robotę.
- Czemu cię zwolnili? - W ramach redukcji.
Wujo może cię wziąć do wyburzania.
- Pytałem cię wczoraj o pracę. - Wczoraj nie było.
Cześć, Case.
To jest bar harvardczyków?
I żadnych równań na ścianach?
Dzbanek waszego najlepszego piwa.
Przerwa.
Idę wyrywać studentki przy barze.
- Roztoczę swój czar. - Załatw nam po cipce.
O, cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
- Czy...? - Często tu wpadamy?
Bo ja czasem wpadam. Od czasu do czasu.
- Studiujecie tu? - Tak.
Chodziliśmy razem na zajęcia.
- Z jakiego przedmiotu? - Z historii.
- Może. - Tak, na pewno.
Możesz mnie nie pamiętać.
Podoba mi się tu. Nie jestem geniuszem, ale mam rozum...
Cześć, co słychać?
Jakie to były zajęcia?
Historia.
Historia? Kurs interdyscyplinarny?
Tak, dyscyplinarny. Zapisz się, jest świetny.
był na poziomie szkoły podstawowej.
Nie wątpię.
Pamiętam te lekcje. Między małą a dużą przerwą.
Clark, spadaj.
Wyluzuj się.
- Idź sobie! - Gadam z kolegą.
- Jakiś problem? - Nie, skądże znowu.
Ale może dokonasz analizy
ewolucji gospodarki rynkowej w koloniach południowych?
Bo moim zdaniem w okresie przedrewolucyjnym dominowały,
i to szczególnie na południu, struktury gospodarcze,
które można określić mianem
- przedkapitalistycznych... - 1. rok studiów podyplomowych.
Po lekturze marksisty Garrisona.
Za miesiąc powiesz za Jamesem Lemonem,
że w Wirginii i Pensylwanii
kapitalizm pojawił się w 1740 r. Ale za rok
przejmiesz koncepcje G. Wooda o przedrewolucyjnej utopii
i kapitałotwórczej roli mobilizacji wojsk.
Mylisz się. Wood nie docenia wpływu...
"... wpływu zróżnicowania społecznego
opartego na majątku, zwłaszcza dziedziczonym".
Vickers.
"Praca w hrabstwie Essex", str. 92. Też to czytałem.
To twoja metoda? Podawanie cudzych przemyśleń
jako własnych, żeby olśnić dziewczyny, ośmieszyć mi kumpla?
To smutne, bo za 50 lat
zrozumiesz, że 2 sprawy są w życiu pewne.
Raz: tak nie wolno.
I dwa: wydałeś 150 000$ na wiedzę
dostępną w bibliotece publicznej.
Tak, ale będę miał stopień.
A moje dzieci będą kupować u ciebie frytki, jadąc na narty.
A jeśli coś nie gra, zapraszam na zewnątrz.
Nie, wszystko gra.
- Jest super. - Naprawdę?
- Super. - Podskoczysz mi?
Ma łeb jak sklep.
Po 3 minutach już się jakiś przychrzanił.
Były niezłe i już się prawie ugadaliśmy,
kiedy Billy jedną z nich obraził.
Ta grubsza powiedziała mi, że łysieję i mam nadwagę,
chciałem powiedzieć: "Spieprzaj". Czy połknąłem robaka?
Idiota z ciebie.
Idiota. Czekałam 45 minut, żebyś podszedł i zagadał.
- Jestem Will. - Skylar.
A propos, tamten facet,
klon Michaela Boltona, nie był z nami.
- Zorientowałem się. - To dobrze.
Muszę lecieć.
Jutro od rana marnuję pieniądze na kształcenie.
- Nie mówiłem o tobie. - To nic. Mój telefon.
Co...?
- Równie niezobowiązujące jak kawa. - No tak...
Pieprzone studenciaki ze swoimi wypadami na narty.
Trzeba mu było wlać.
Lubisz kwiatki?
Tak.
Mam jej numer. Ładne kwiatki, co?
Przepraszam.
Pracuje tu pewien student.
Nie zatrudniamy studentów.
Pracuje u nas, tego wzrostu...
"U nas", czyli gdzie?
Budynek numer 2.
- Jeśli coś ukradziono... - Nie, nie.
- To prof. Lambeau. - A to prof. Hayes.
Tom, przestań.
To bardzo ważne. Proszę.
Dziś się nie pokazał.
Może kurator coś wie.
Kurator?
Tak, od zwolnienia warunkowego.
Dziękuję.
Palant.
Wysoki Sądzie, precedens miał miejsce w 1789.
Można stawić opór władzy,
Henry Ward Beecher napisał w 1887 roku...
Mamy wiek XX.
- To kpina. - Mam prawo
przemówić we własnej obronie. Tak stanowi Konstytucja...
Wolność to swoboda oddychania.
Człowiek spętany prawem pogrąża się w marazmie.
W czym?
- Ibid., Wysoki Sądzie. - Synu, moja kolej.
Od 10 minut przeglądam
listę twoich wykroczeń. Nie do wiary.
Czerwiec 1993, napaść. Wrzesień 1993, napaść.
Kradzież samochodu, luty 1994.
Wybroniłeś się sam, powołując się
na ustawę o koniach i zaprzęgach
z 1798. Kpiny. Styczeń 1995, udawanie policjanta.
Rozbój, kradzież, stawianie oporu.
Zarzuty oddalono.
Przebywałeś w kilku zakładach wychowawczych.
Teraz uderzyłeś policjanta.
Pójdziesz siedzieć. Oddalam wniosek.
- Ustalam kaucję w wys. 50 000$. - Dziękuję.
Skylar? Cześć, tu Will.
- Kto? - Will.
Zabawny przystojniak z baru.
Nikogo takiego nie pamiętam. A powinnam.
Ach, Will!
Pamiętam. Co słychać? Byłam ciekawa, czy zadzwonisz.
Pamiętam cię z poprawczaka. Jak leci?
Przepraszam.
Może umówimy się w tym tygodniu?
- W kafejce, z karmelkami? - Cudowny pomysł.
Dobrze. Gdzie jesteś?
Tak naprawdę strzelam w ciemno...
Nie studiujesz prawa, co?
Siadaj.
Dziękuję. Miło się gawędziło.
Czego, kurwa, chcesz?
Jestem Gerald Lambeau.
Profesor, któremu kazałeś się pieprzyć.
I czego, kurwa, chcesz?
Naprawdę?
- Stawia jednak 2 warunki. - Jakie?
- Cotygodniowe spotkania ze mną. - Po cholerę?
Przedyskutujemy twój dowód. Poznasz zasady
kombinatoryki...
teorii zbiorów.
Brzmi obiecująco.
Drugi warunek
to podjęcie terapii.
Jeśli nie spełnimy któregoś z warunków, czeka cię odsiadka.
Matematyka owszem, ale bez pieprzonych terapeutów.
To chyba lepsze niż siedzenie w celi.
Czytałem pańską książkę.
"Mike" miał ten sam problem, co makler "Chad".
Trafiłeś w sedno. Brawo, Will.
Dziękuję.
Stresy... nie osądzam ich,
nie szufladkuję...
Ale niszczą one twój potencjał.
Koniec z figlami,
wygłupami i wyskokami.
Ma pan rację.
Wiem.
Nie wykręcisz się sianem.
Jakie rzeczy?
Ukrywam się przed ludźmi.
Ukrywasz się?
Bywam tu i tam, integruję się.
- Gdzie? - W klubach.
Ładnie, w jakich?
Na przykład "Fantasy".
"Fantasy"? Mów dalej.
Kiedy tam wchodzisz, muzyka bierze cię we władanie...
Tańczysz...
Co?
Niestety, rozczaruję cię...
Wszystko mi jedno, czy pan daje od tylca.
"Dawanie od tylca"? O co ci chodzi?
Trudne twierdzenie jest jak...
symfonia.
To bardzo erotyczne.
Idź do kogoś innego!
Nie mogę tego robić pro bono. Po prostu nie warto.
nie mam czasu użerać się z tym czubkiem.
Leżysz w swoim łóżeczku.
Ile masz teraz lat?
Siedem.
Co widzisz?
Coś jest w pokoju.
Co to jest?
To jakby postać... unosi się nade mną.
Jesteś w bezpiecznym miejscu.
Sięga tam... dotyka mnie.
- Gdzie cię dotyka? - Tam, na dole.
Denerwuję się.
Nie denerwuj się, Will.
Zaczynamy tańczyć, tańczymy...
To jest piękne. "Ponieważ...
Wybacz. Poświęcam czas na ciekawsze sprawy.
Zatańczmy!
- Zahipnotyzowałeś mnie. - Na miłość boską...
Co? Wyszedł. Nie moja wina.
Prosiłem cię o współpracę.
- Patrz mi w oczy. - Wyjdź.
Nie potrzebuję terapii.
Dość! Wyjdź.
- Dzwoniłem do Mela Weintrauba... - Po co?
Co zrobisz?
- Znam kogoś. - Kto to?
Mój dawny... kolega z akademika.
Zaufanie.
Ważne w związkach i w leczeniu klinicznym.
Czemu zaufanie jest najważniejsze, by przebić się do pacjenta?
Porzuć fiksację oralną i przyłącz się do nas.
Ponieważ...
zaufanie to... życie.
Co za głębia. Dziękuję ci.
Pacjent, który nie ufa, nie będzie szczery.
Terapia traci sens. JeśIi pacjent nie ufa,
nie zaciągniecie go do łóżka.
"Przeleć go, póki jest bezbronny".
O, wróciliście. Witajcie.
Cześć, Sean.
Cześć, Gerry.
Proszę państwa, wielki człowiek. Profesor Gerald Lambeau.
Medal Fielda za kombinatorykę.
Ktoś wie, co to za medal?
To matematyczny nobel.
Ale przyznają go co 4 lata.
Wielka sprawa.
Niezwykły zaszczyt. To wszystko, dziękuję.
Do poniedziałku.
Powiemy sobie, czemu Freud brał kokainę.
Co u ciebie?
- Miło cię widzieć. - Nawzajem.
Chyba mam dla ciebie coś ciekawego.
Mam oddać mocz i krew? Co?
- Czemu nie byłeś na zjeździe? - Wiesz... byłem zajęty.
- Brakowało cię. - Tak?
Tak, współczuję.
Byłem na głupiej konferencji...
Dostałem kartkę.
Nieźle.
Co jest? Dostałeś zawiasy?
Warunek. Plus terapia dwa razy w tygodniu.
Ale masz gadane. Poddaj się!
Zostaw, idziemy na mecz.
Mam napięty harmonogram.
To niesamowity chłopak.
W jakim sensie?
Słyszałeś o Ramanujanie?
To człowiek.
Żył 100 lat temu w Indiach.
Mieszkał w małej chatce.
Nie kończył szkół, nie czytał prac naukowych.
Aż trafił przypadkiem na podręcznik matematyki.
"Ułamki ciągłe". Napisał to z...
- Posłał to Hardy`emu. - Do Cambridge.
Hardy poznał się na jego geniuszu.
Ściągnął go do Anglii, gdzie razem tworzyli
fascynujące teorie.
Geniusz Ramanujana nie miał sobie równych.
Ten chłopak jest taki sam.
Ale zamyka się w skorupie.
Ktoś musi do niego dotrzeć.
Ktoś taki jak ja.
- Tak. - Czemu?
Łączy was pochodzenie.
- Jakie? - Jest z twojej dzielnicy.
- Południowy Boston? - Tak.
Genialny chłopak z Południa. U ilu psychiatrów już byłeś?
U pięciu.
Niech zgadnę... Barry? Henry? Chyba nie Rick?
Błagam... raz w tygodniu.
To poker. Nie odsłaniaj kart.
Pewnie czytał twoją książkę.
Trudno ją znaleźć.
Cześć, Will. Wejdź.
Sean Maguire, Will Hunting.
Co słychać?
- Zacznijmy. - Właśnie.
Jestem nabuzowany. Zacznijcie uzdrawianie.
- Możecie wyjść? - Idź, Tom.
Ty też.
Oczywiście.
Co słychać?
Z jakiej jesteś ulicy?
Fajnie to urządziłeś.
Kupujesz książki hurtowo,
czy zamawiasz w zestawie dla psychiatrów?
Lubisz książki?
- Tak. - Czytałeś którąś z nich?
- Nie wiem. - Może z tych?
- Pewnie nie. - A te z górnej półki?
- Co o nich sądzisz? - To twoje książki, sam je czytaj.
Czytałem. Z musu.
- To pewnie długo trwało. - Owszem, długo.
"Dzieje Stanów Zjednoczonych, Tom Pierwszy".
Jezu...
Lepiej poczytaj historię USA Howarda Zinna.
Siądziesz z wrażenia.
Jest lepszy niż Chomsky?
- Podobał ci się Chomsky? - Dziwni z was ludzie.
Wydajecie kupę szmalu na książki, ale nie na te, kurwa, co trzeba.
Mam ich niewiele.
Zdrowiej byłoby wpychać papierosy w tyłek.
- Podnosisz ciężary? - Tak.
- Nautilus? - Nie, sztanga.
- Sztanga? - Ostry jestem.
Ile?
140 kg, a ty?
Ty to malowałeś?
Tak. Malujesz?
Rzeźbisz?
Lubisz sztukę?
A muzykę?
Straszne gówno.
Powiedz, co naprawdę myślisz.
Połączenie linearyzmu i impresjonizmu psuje kompozycję.
- Monet był kiepski. - Nie to mnie uderza.
- A co? - Koloryt.
Żeby było śmieszniej, malowałem wg numerków.
Jesteś o krok od ucięcia sobie ucha.
Mam jechać na południe Francji, zmienić imię na Vincent?
Znasz powiedzenie: "W sztormie dobry każdy port"? Może to ty.
- W jakim sensie? - Jesteś w środku pieprzonej burzy.
Niebo cię przygniata, fale biją o burtę, wiosła zaraz pękną.
Sikasz w spodnie, szukasz portu. Może znalazłeś drogę ucieczki.
Może stałeś się psychologiem.
Bingo! Zgadłeś. Daj mi popracować.
Przystopuj, szefie.
Tak było, co?
Kiepsko się ożeniłeś?
Co się stało?
Odeszła?
Dawała innemu?
Jasne, szefie?
Czas minął.
Tak.
Spocznij.
I jak?
Zrozumiem, jeśli masz go dość.
Czwartek, 16:00.
Przypilnuj go.
Dzięki.
Ślicznie pani wygląda.
- Dziękuję. - Pięknie.
Uwielbiam niebieski cień do powiek.
Angielska szkoła była miła.
Postępowa, proekologiczna, samorządna, prywatna.
A potem Harvard. Docelowo medycyna.
Mój mózg będzie wtedy wart
250 000$.
To zabrzmiało okropnie, co?
Jeszcze raz mai tai!
Rodzice pewnie chętnie płacą.
Ja płacę. Odziedziczyłam pieniądze.
I wszystko zgarnie Harvard?
Stanford. Jadę tam w czerwcu.
Chciałaś wykorzystać biednego majtka i uciec?
Więc się zgadzam.
Pokazać ci moją czarodziejską sztuczkę?
Obiecałem.
- To dla ciebie, pijaczku. - Czekaj, różdżka.
Uderz.
Karmelki znikną.
Gotowa?
Już ich nie ma.
Z królikiem byłoby łatwiej.
Rzadko się umawiam na randki.
Jakie to smutne... dla mnie.
Wiem, o czym myślisz.
- Nie. - Myślałeś.
- Liczyłeś na całusa na dobranoc. - Liczyłem na numerek na dobranoc.
- Ale zadowolę się całusem. - Jakie to szlachetne.
Nie, liczyłem na pocałunek.
Więc załatwmy to od ręki.
Teraz?
Trafił mi się kawałek korniszona.
Znowu ty?
Chodź.
Co to? Reklamówka kawy z facetami w roli głównej?
Ładnie tu. Masz pociąg do łabędzi?
To jakiś fetysz? Przedyskutujemy to?
Rozmyślałem o tym, co mówiłeś o moim obrazku.
Rozmyślałem przez pół nocy.
Wreszcie coś zrozumiałem.
Zapadłem w długi, spokojny sen i przestało mnie to zaprzątać.
Wiesz, co zrozumiałem?
To, że dzieciak z ciebie. Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
- Dziękuję ci. - To nic.
Nie wyjeżdżałeś poza Boston.
Nie.
Michał Anioł. Sporo o nim wiesz.
Życie, dzieła, poglądy, papież, orientacja seksualna.
Ale nie opiszesz mi zapachu Kaplicy Sykstyńskiej.
Nigdy nie spoglądałeś na to przepiękne sklepienie.
Nie widziałeś go.
Twardziel z ciebie.
Spytam cię o wojnę, rzucisz mi cytat z Szekspira:
"Znów bitwa przed nami, przyjaciele moi".
Ale nigdy nie walczyłeś.
Nie trzymałeś na kolanach głowy najlepszego kumpla, który kona.
Spytany o miłość, zacytujesz mi sonet.
Ale nigdy nie czułeś się przy kobiecie bezwolny...
Nie widziałeś w jej oczach zrozumienia.
Nie czułeś, że Bóg zesłał ci anioła,
by cię wyzwolił z głębin piekła.
I nie wiesz, co znaczy być jej aniołem.
Nie wiesz, co znaczy spać na krześle w szpitalu,
przekonywać lekarzy spojrzeniem, że pora odwiedzin ciebie nie dotyczy.
Nie zaznałeś prawdziwej straty.
Straty tego, co kochasz mocniej niż siebie.
Patrzę i nie widzę inteligentnego, pewnego siebie mężczyzny.
Widzę zadziorne, sfajdane z przerażenia dziecko.
Ale jesteś genialny. Nikt temu nie przeczy.
I nikt nie zbada głębin twojej duszy.
A jednak sądzisz, że o mnie wiesz wszystko, na podstawie obrazka.
Jesteś sierotą, prawda?
Myślisz, że wiem, jak ci było trudno, że wiem, co czujesz, kim jesteś,
bo czytałem "Olivera Twista?"
Czy to cię określa?
Osobiście mam to gdzieś, ponieważ
nie odkrywasz przede mną nic, o czym nie przeczytam w książce.
Chyba że zaczniesz mówić o sobie, o tym, kim jesteś.
Wówczas obudzisz we mnie fascynację.
Ale ty tego nie chcesz, prawda?
Twoja decyzja, szefie.
Profesorze Valanti, to znowu pan?
Czubek.
Do kogo dzwoniłeś?
Do nikogo, zapomniałem numeru.
Wylazłeś w deszcz bez numeru?
To była sekslinia twojej matki.
Zejdźmy z matek.
Ale zabawne. Masz tu swoją piątkę.
Podpadaj mi, a zobaczysz.
- Zobaczysz. - Dobra.
Zakaz palenia.
Całą godzinę nic nie mówił?
Siedział tam i liczył sekundy do końca. Imponujące.
- Co chciał udowodnić? - To, że nie musi mówić, jak nie chce.
Pojedynek na spojrzenia kolegów z piaskownicy?
Tak. Nie mogę pierwszy się odezwać.
Teoria teorią, ale chłopak zastosował prostą geometrię.
- Nic z tego. - Połączył dwa wierzchołki.
Mam to wyliczyć?
Zależy jak to pogrupujesz.
Jeśli zrobimy to tak...
Proszę spojrzeć.
Zapisałem to. Tak jest dużo prościej.
To tylko szczęśliwy traf.
Pan jest genialny.
Leciałem raz samolotem.
Siedzę sobie.
Kapitan zapowiada, jak wysoko polecimy.
Ale nie wyłącza mikrofonu.
I mówi do drugiego pilota:
"Marzę o dobrym obciąganku i filiżance kawy".
Stewardesa biegnie, by powiedzieć im o mikrofonie.
A gość z tyłu mówi: "Nie zapomnij kawy".
- Leciałeś kiedyś samolotem? - Nie. To kawał. Tak lepiej brzmi.
To fakt.
Zaliczałem babki.
Naprawdę?
- To świetnie. - Na pęczki.
Tydzień temu miałem randkę.
- Jak było? - Dobrze.
Powtórka?
Nie wiem. Nie dzwoniłem.
- Partacz. - Wiem, co robię.
Spokojna głowa, wiem, co robię.
Ale ona jest piękna. Inteligentna, zabawna.
Inna niż poprzednie.
że to jednak nudziara?
Teraz jest ideałem. Nie chcę tego psuć.
A może ty jesteś ideałem i nie chcesz tego psuć?
Super filozofia. Możesz przejść przez życie
i nigdy nikogo nie poznać.
Moja żona prukała z nerwów.
Miała mnóstwo cudownych wad.
Pierdziała we śnie.
Wybacz, że ci to mówię.
Raz obudziła psa.
Sama się obudziła?
Umarła 2 lata temu, a ja pamiętam takie pierdoły.
To cudowne. Takie drobiazgi.
Tego mi najbardziej brak.
Małych, tylko mnie znanych nawyczków.
To ją wyróżniało. Ona też dobrze znała moje grzeszki.
To coś bardzo dobrego.
Musimy wybrać, kogo wpuścimy w nasz dziwny światek.
Nie jesteś ideałem.
I oszczędzę ci emocji: ta dziewczyna
też nim nie jest. Problem w tym,
czy idealnie do siebie pasujecie. Na tym polega bliskość.
Ja cię tego nie nauczę.
Choćbym nawet wiedział, nie powiem takiemu szczylowi.
Czemu?
O wszystkim innym mi mówiłeś. Jezu...
- Żaden psychiatra tyle nie gada. - Posiadłem teorię, nie praktykę.
- Nie ożenisz się powtórnie? - Moja żona nie żyje.
- Powiedziałem "powtórnie". - Ona nie żyje.
To super filozofia, Sean.
Możesz przejść przez życie i nikogo nie poznać.
Czas minął.
- Gdzie przepadłeś? - Wybacz, byłem mocno zajęty.
Ja też.
Myślałam... że zadzwonisz.
- Było świetnie. - Tak.
To znaczy... Wybacz... dałem plamę.
Nie... nic się nie stało.
- Daj się zaprosić. - Nie mogę.
- Trudno. - Ale ja nie...
Nie mówię, że zawsze. Teraz nie mogę.
Muszę ustalić widmo protonowe ibogaminy.
Brzmi ciekawie, ale jest fantastycznie nudne.
- Może innym razem. - Jutro?
Dobrze.
- Co tu robisz? - Nie mogę czekać.
- Skąd to masz? - Przeleciałem twoją koleżankę.
- Operujesz jutro kogoś? - Nie.
Chodź.
Mój pies wygrywa!
Wygraliśmy.
Przybiegł pierwszy!
- Wychowałeś się tu? - Niedaleko. Południowy Boston.
- Wciąż przeżywam wygraną. - Ale się cieszysz!
Jak było?
Normalnie. Nic specjalnego.
- Masz dużo rodzeństwa? - Czy mam dużo rodzeństwa?
- Pytam. - To irlandzko-katolicka rodzina.
Ile?
Nie uwierzyłabyś.
Czemu? Mów. Pięcioro?
Siedmioro? Ośmioro? Ile?
Mam 12 starszych braci. Przysięgam. Szczęśliwa trzynastka.
Znasz ich imiona?
To moi bracia.
Wymień.
Powtórz.
I Willy.
Will.
- Widujesz ich? - Jasne.
Z trzema nawet mieszkam.
Chcę ich poznać.
Dobrze.
-Przeczytałem wczoraj twoją książkę. - Nareszcie czytelnik.
Dalej leczysz weteranów?
Przestałem.
- Czemu? - Żona zachorowała.
Nie zastanawiasz się czasem, jak wyglądałoby twoje życie,
gdybyś jej nie poznał?
- Czy bez niej byłoby mi lepiej? - Nie, nie to miałem na myśli...
To ważne pytanie.
Dopiero w trudnych chwilach dostrzegasz, jak było ci dobrze.
Nie żałujesz, że ją poznałeś?
Ponieważ teraz cierpię? Wielu spraw żałuję,
ale nie żałuję ani jednego dnia u jej boku.
Kiedy zrozumiałeś, że jest ci przeznaczona?
21.10.1975.
największego meczu Soxów.
Nocowałem z kumplami
w kolejce po bilety.
- Miałeś bilety? - Siedzieliśmy w barze,
czekając na mecz,
kiedy weszła.
Ekstra mecz. W 8 części
było 6:6. Było 12 części.
W 12. wystąpił Carlton Fisk, Stary Pudge. Stanął tam,
wymach
i piłka poleciała,
wysokim łukiem
35 tysięcy ludzi
porwało się z miejsc,
a Fisk macha na piłkę: "Za parkan!"
"Przeleć!"
Piłka trafia w słupek,
facet wariuje z radości,
kibice wbiegają na boisko!
A on biegnie.
"Z drogi!"
Ty też wbiegłeś na boisko?
Nie. Nie było mnie tam.
- Co? - Byłem w barze z przyszłą żoną.
Olałeś bieg Pudge`a Fiska dla kobiety,
- której nawet nie znałeś? - Była jak zjawisko.
Aż bił od niej blask.
Ja bym olał nawet Helenę Trojańską!
I koledzy ci na to pozwolili?
- Musieli. - Co im powiedziałeś?
Zobaczyli, że mówię serio.
- Nabierasz mnie. - Nie nabieram.
Nie żałuję 18 lat małżeństwa, 6 lat bez pracy,
kiedy chorowała, ani ostatnich lat, kiedy była naprawdę chora.
A już na pewno nie żałuję, że nie byłem na meczu.
Tak wygląda mój żal.
Ale miło by było zobaczyć mecz.
Nie wiedziałem, że Pudge tak zagra.
Świetnie gram w kosza, bo jestem strasznie wysoka.
- Nie aż tak. - Wrzucam z góry.
Czy wezmą mnie do NBA?
"Z całą pewnością tak".
Czemu zawsze śpimy tutaj?
- Bo tu jest ładniej niż u mnie. - Nigdy u ciebie nie byłam.
Wiem.
Kiedy poznam twoich kolegów i braci?
To kawał drogi.
Ukrywasz mnie przed nimi, czy odwrotnie?
- Dobrze, pojedziemy. - Kiedy?
W przyszłym tygodniu.
Jest 4:30 rano, pewnie nie śpią.
Faceci są bezwstydni.
Albo myślą fiutkiem, albo działają w jego imieniu.
Pytam w imieniu fiutka: czy dostanę zaliczkę?
Poradźmy się.
"Kiepskie perspektywy".
- Co? - Nic, Chuck, śpij dalej.
Przepowiedziała ci NBA, mam szanse.
Lepiej wykup abonament.
Zamierzam tam grać. Jestem wysoka. Lubię szorty.
- Nie aż tak wysoka. - Właśnie że tak.
I trafię trzy punkty.
A ja strzelę gola.
Elf rypie małpę od tyłu,
a Morgan wchodzi i woła: "Mnie to nie przeszkadza!"
Przyprowadzasz ją, kiedy chlejemy?
- Bo to rzadki widok. - Wujek Marty
miewa 6-, 8-miesięczne ciągi.
Mówiłem wam, jak go zgarnęły gliny?
Opowiem wam.
- Powinniście wiedzieć. - Zawsze coś opowiada.
Tę historię wszyscy znamy, ale to nic, nawijaj.
Będę nawijał. Dziękuję.
Wszyscy mnie słuchają.
Wujek jechał do domu
nawalony jak stodoła, pijany jak bela, naprany.
Zatrzymał go policjant. Wujcio ma przesrane.
Zamiast iść po linii rzyga na gliniarza.
Ten już wie, że wujo przesolił.
Szykuje kajdanki, żeby zabrać wuja do paki.
I nagle niedaleko słychać: bum!
- Spłoszony glina odwraca się... - Strzał?
Nie.
Przecież znasz tę historię.
Ktoś przypierniczył w drzewo.
- Jak mógł słyszeć... - Zamknij się!
- Już ci to opowiadał. - Glina każe wujowi czekać.
A sam biegnie do wypadku.
Po paru minutach leżenia w sikach i rzygach
wujo myśli: "Co ja tu robię?"
Wstaje, wsiada do wozu i odjeżdża. W domu urywa mu się film.
Rano ktoś puka do drzwi, wujo złazi na dół.
"Czego?!" pyta. A tam stoi ten gliniarz.
"Kurwa, jak to: czego?
Uciekłeś mi wczoraj".
Wujo rżnie głupa. "Wczoraj siedziałem w domu z dziećmi!"
"Nie gadaj, otwieraj garaż".
"Co?" "Chcę zajrzeć do garażu".
Idą do garażu, wujo otwiera,
a tam stoi...
radiowóz policyjny.
Wujo był tak naprany, że pomylił samochody.
A najlepsze jest to, że ten gliniarz
i szukał, gdzie wuj mieszka.
O co tu chodzi?
- O to, że się wywinął. - Pytanie.
Chcę coś wyjaśnić, bo ta historia nie ma sensu.
Ma, jeśli się zamkniesz i nie będziesz pytał.
Może zrozumiesz inny kawał.
W łóżku leży stare małżeństwo, Mary i Paddy.
przystojniaku, kocham cię.
I chcę ci coś dać. Mów, o czym marzysz, a to ode mnie dostaniesz.
"Co byś chciał?"
Paddy na to: "Ojej, Mary, to taka miła propozycja.
W ciągu tych 50 lat brakowało mi jednego.
Zrób mi raz laskę".
Mary na to: "Dobrze".
Odkłada zęby do szklanki i robi mężowi laskę.
Paddy mówi: "I tego mi właśnie brakowało!
To było najwspanialsze doznanie mojego życia!
Kocham cię!
Mary patrzy i mówi: "Pocałuj mnie!"
- Ale świński. - Znam gorsze.
No to na razie.
Trzymaj się, Bill.
Skylar, dzięki, że wpadłaś.
- Zmieniłem opinię o studentach. - Nie wszyscy są tacy jak ja.
- Ale miło cię było poznać. - Spokojnie.
Wycofaj się, powoli.
Co ty wyprawiasz? Masz nas podwieźć.
- Za kogo mnie masz? - Chodź!
Will bierze wóz!
Dzięki, jestem wdzięczny.
Nie rozczulaj się, wysiadam pierwszy.
- Strasznie nadłożę drogi. - Nie nocuje u siebie
Nie dziś.
I nie jutro. Kiedy dziewczyny widzą ten chlew, zaraz go rzucają.
- Chciałam poznać twoich braci. - Innym razem.
No dobrze.
Daj kluczyki.
Stewardesa biegnie przez samolot.
Więc wołam: "Nie zapomnij kawy!"
Chrzanisz. Nie powiedziałeś tak.
- Marty, to jest kawał! - Znam kogoś, kto tam był.
Timmy, to jest Gerry. Razem studiowaliśmy.
Miło mi poznać.
- Mnie również. - Chcesz piwo?
- Dla mnie perrier. - Po francusku "woda sodowa".
I kanapki. Na mój rachunek.
- Zapłacisz kiedyś? - Tak, szefie.
- Kiedy wygram. - Jaka pula? - 12 milionów.
- Nie starczy. - Starczy ci na zmianę płci.
- Fistaszki? - Nie, dzięki.
- Chcesz mówić o Willu. - Dobrze mu idzie.
I ja tak myślę.
Rozmawialiście o jego przyszłości?
Mam mnóstwo ofert pracy.
Jakiej pracy?
Wyższa matematyka, badania... Nic, co ogranicza umysł.
To świetnie, że masz oferty... aIe on do tego nie dojrzał.
Chyba mnie nie rozumiesz.
Czego nie rozumiem?
Żeby palce się nie lepiły.
Pomóż nam.
Chodzi o zakład.
Słyszałeś o J. Salku?
- To ten od polio. - O Einsteinie?
A o Geraldzie Lambeau?
Dziękuję, Tim.
- Kto wygrał zakład? - Ja.
Tu nie chodzi o mnie, Sean.
Przy tym chłopcu jestem zerem.
Słyszałeś o Gerardzie Lambeau?
W 1905 było wielu wybitnych badaczy wszechświata.
Ale zmienił go 26-letni szwajcarski urzędnik,
fizyk-amator.
A gdyby Einstein wolał co noc chlać z kolesiami w Wiedniu?
Świat byłby uboższy. Tim by o nim nie słyszał.
- Dramatyzujesz. - Nie, Sean.
Chłopak ma ten dar. Musimy go tylko ukierunkować.
W latach 60. pewien młody człowiek ukończył studia.
Był genialnie uzdolnionym matematykiem.
Badał funkcje harmoniczne.
Wykładał w Berkeley,
a potem wykosił konkurencję w Montanie.
Kto to?
Ted Kaczynski.
Nie znam.
Timmy! Kto to jest Ted Kaczynski?
Unabomber!
Właśnie o to mi chodzi. Trzeba chłopakiem pokierować.
Może się zasłużyć dla świata.
Pokierować, nie manipulować.
- Znajdzie własny... - Sean!
Nie rozmyślam wieczorami,
jak mu zniszczyć życie!
Zająłem się wyższą matematyką mając 18 lat, po 20 latach
- zdobyłem medal Fielda. - Może on chce czegoś innego.
- Życie to nie tyIko pieprzony medal. - To zbyt ważne.
- Ważniejsze od rywalizacji. - Zaraz.
Mówmy o nim. Niech sam zdecyduje, czego chce.
Świetne podejście. Wiele ci dało.
Owszem, ty zadufany chujku.
Przykro mi.
Żałuję, że tu przyszedłem.
Chciałem cię powiadomić.
Miło być powiadomionym.
Chłopak jest na rozmowie u McNeilla.
Nie jestem pewien,
czy się rozumiemy. Dajemy panu pracę.
Bez zaliczki? Jeśli znajdziecie takiego frajera, z Bogiem.
Ale nie będzie tak dobry jak ja.
- Proponujemy panu 84,000$ rocznie. - Zaliczka!
Zaliczka.
Domaga się pan od nas gotówki?
że wasza sytuacja
uległaby znaczącej poprawie,
gdybym miał w kieszeni spodni dwieście dolarów.
Chyba nie mam...
- Larry? - Mam... 73$.
Może być czek?
Coś wam powiem. Jesteście podejrzani. Tak, wy!
Nie wiem, jaką tu macie reputację, ale po tym numerze
będę was miał na oku.
W tej oto sprawie
rozmawiajcie z moim wyżej wzmiankowanym adwokatem.
uszy po sobie.
I jak?
Nieźle.
To dobrze.
- Pomóc ci? - Nie!
Daj mi chociaż zerknąć.
Zależy mi na tym, żeby się tego nauczyć.
To bardzo ważne. Dla mnie.
- Siedźmy tu cały dzień. - Właśnie.
Dobra, panie Ciekawski,
O coś spytam.
Masz fotograficzną pamięć?
Nie wiem, po prostu zapamiętuję.
- Trochę. - Dla rozrywki?
- Tak, dla jaj. - Bo to prawdziwy ubaw... oszalałeś?
Zupełnie ci odbiło?
Nikt tego nie robi dla zabawy. A tobie to nie jest potrzebne.
Mnie?
Komuś, kto dzieli czas między baseball i bary.
Znajomość chemii jest ci zbędna.
W Harvardzie są bardzo mądrzy ludzie.
I nawet oni muszą wkuwać, bo to jest trudne.
A jednak...
tobie przychodzi to tak łatwo. Nie rozumiem,
- jak to robisz. - Grasz na pianinie?
- Nie zmieniaj tematu! - Tłumaczę ci. Grasz?
- Trochę. - Patrzysz na pianino
- i widzisz Mozarta. - "WIazł kotek".
Beethoven patrzył na fortepian
i po prostu grał.
- Grasz na pianinie? - Ani trochę. Widzę tylko
klawisze, 3 pedały i skrzynię.
Beethoven i Mozart patrzyli i grali.
Nie namaluję ci obrazu, nie trafię do ligi,
- nie umiem grać na pianinie. - Ale rozwiązujesz zadania z chemii.
Kiedy widzę coś takiego, po prostu gram.
Lepiej tego nie wyjaśnię.
Przysuń się. Coś ci powiem.
Muszę ci coś powiedzieć.
To nie fair.
Co nie jest fair?
Siedzę tu od 4 lat
i dopiero teraz cię znalazłam.
Ale znalazłaś.
Nie śpisz?
Śpię.
Nie śpisz.
Jedź ze mną do Kalifornii.
Chcę, żebyś pojechał ze mną do Kalifornii.
Jesteś tego pewna?
Ale skąd to wiesz?
Nie wiem.
Po prostu wiem.
Ale skąd wiesz?
Wiem, ponieważ...
Czuję to.
- To poważna sprawa. - Wiem.
i zaczniesz żałować, ale takich poważnych słów nie można cofnąć
Co? O czym ty mówisz?
Nie chcę tego cofnąć.
Chcę tylko, żebyś jechał ze mną do Kalifornii.
Nie mogę tam z tobą jechać.
Dlaczego?
Nie chcę, bo... mam tu pracę.
I mieszkam tu.
- Jeśli mnie nie kochasz... - Nie mówię, że cię nie kocham.
Więc czemu? Czemu nie chcesz? Czego się tak boisz?
Czego ja się tak boję?
A czego się nie boisz?
Tkwisz w bezpiecznym światku i boisz się, że coś to zmieni...
Nie mów mi o moim światku!
Chcesz się ze mną zabawić,
a potem pojedziesz do Stanford, wyjdziesz za bogatego kutafona
Czemu to mówisz? Skąd ta obsesja na punkcie pieniędzy?
Ojciec umarł, kiedy miałam 13 lat, dostałam je w spadku.
Oddałabym od razu, za jeden dzień z tatą. Ale to niemożliwe.
I muszę sobie z tym radzić. Więc nie obwiniaj mnie
za swój strach.
Wiesz? Ja też się boję!
Ale chcę spróbować. Przynajmniej jestem szczera.
- A ja nie jestem? - Nie. Gdzie twoich 12 braci?
Nie wyjdziesz.
Nie pozwolę ci.
Co chcesz wiedzieć? Że nie mam braci, jestem sierotą?
- Nie chcesz! - Nie wiedziałam!
Gasili na mnie pety, a to nie jest blizna po operacji,
tylko po nożu! Nie chcesz tego słuchać!
Nie mów, że chcesz!
- Chcę, bo chcę ci pomóc! - Co jest, kurwa?!
Mam napis na plecach? "Ocal mnie"?
Nie gadaj pierdół!
Kocham cię...
Powiedz mi, że mnie nie kochasz.
Bo jeśli to powiesz...
przestanę dzwonić.
I zniknę z twojego życia.
Nie kocham cię.
Chyba doceniasz to, co dla ciebie robi. Lubi z tobą pracować.
Nie przeciw tobie.
Tom, przyniesiesz nam kawy?
Zobaczmy.
Dobrze.
Wszystko się zgadza.
- Użyłeś tu McLorena. - Nie wiem, jak to nazywacie.
To chyba nie tak...
To będzie straszny wstyd.
- Nie zastanawiałeś się... - Na pewno się zgadza.
Możemy się spotykać u Seana?
Te dojazdy mnie dobijają.
Jasne.
- Ale czy... - To się zgadza.
Zgadza się.
Zabierz to do domu.
Jak rozmowa u McNeilla?
Nie mogłem pójść.
Posłałem swojego negocjatora.
Swoim czasem możesz rozporządzać jak chcesz.
Ale kiedy ja cię umawiam,
- nie stawiaj mnie w złym świetle. - Więc mnie nie umawiaj.
Wszystko odwołam.
Mógłbyś okazać wdzięczność.
Wdzięczność? Wiesz, jakie to dla mnie łatwe? To kpiny!
i wszystko spieprzasz!
Masz rację.
Marnuję nad tym cenny czas.
Masz rację.
Nie umiem przeprowadzić tego dowodu.
Ty umiesz i tak naprawdę
tylko garstka ludzi dostrzeże tę różnicę.
Ja też.
Przez większość czasu żałuję, że cię spotkałem.
Inaczej spałbym po nocach.
Nie przygniatałaby mnie świadomość, że jest ktoś taki jak ty.
Nie musiałbym patrzeć, jak wyrzucasz to na śmietnik.
Bill, przestań.
Słyszysz?
Jeśli oglądasz pornole w pokoju mojej mamy, spuszczę ci łomot!
Co słychać?
Nie mam magnetowidu.
Tylko nie w mojej rękawicy!
- Nie używałem jej. - To pamiątka z Małej Ligi.
A co miałem robić?
Co ci odbiło? Rypiesz rękawicę baseballową?
Nie... użyłem jej do sprzątania.
- Nie wal gruchy w pokoju mamy. - A macie w domu drugie wideo?
To smutne.
Czemu powinienem
pracować w Agencji Bezpieczeństwa Narodowego?
do nieznanej gdzie indziej ściśle tajnej technologii.
Teoria strun, teoria chaosu, algorytmy...
Łamanie szyfrów.
To jedna z dziedzin naszej działalności.
Wykonujecie 80% roboty służb wywiadowczych.
Ale masz rację.
Dlatego nie pytamy, czy powinieneś tu pracować,
tylko czemu nie powinieneś.
Czemu nie powinienem tu pracować?
Trudne pytanie.
Będę strzelał.
Próbuję, odnoszę sukces. Cieszę się, pokazałem klasę.
Ale może odkrywam kryjówkę
rebeliantów z Afryki lub Wschodu. Bombardujecie wioskę.
Ginie 1 500 nieznanych ludzi, do których sam nic nie miałem.
Politycy powiedzą: niech Marines zabezpieczą region.
Ich dzieci nie pojadą ginąć, bo trafiły do Gwardii Narodowej.
przeniesiono tam, gdzie walczył, by dać pracę temu, co go zranił,
za 15 centów dziennie, bez przerwy na siku.
A wojna była po to, by nowy rząd kraju sprzedawał nam tanio ropę.
Rafinerie wykorzystały zamieszanie, by podnieść cenę ropy w USA.
Eks-żołnierz buli 2,50$ za galon, a tania ropa płynie powoli,
Wpada na jedną z nich, wylewa ropę i zatruwa cały Płn. Atlantyk.
Mój bezrobotny kumpel szuka pracy na piechotę,
choć ma w dupie hemoroidy od szrapnela,
Więc co o tym myślę?
Czekam na lepszą ofertę.
A na razie zastrzelę kumpla,zatrudnię jego wroga, podniosę ceny ropy,
sfajczę wioskę, zatłukę foczkę, zajaram skręta i wstąpię do Gwardii.
Może zostanę prezydentem.
- Czujesz się osamotniony? - Co?
- Masz jakąś bratnią duszę? - Czy mam... Zdefiniuj.
Kogoś, kto stawia ci wyzwania.
- Chuckiego. - Chuckie to rodzina.
Rzuci się dla ciebie pod samochód.
- Mam... - Kogo?
- Całe mnóstwo. - Wymień ich.
Szekspir, Nietzsche, Frost, O`Connor, Kant, Pope, Locke...
- Ślicznie. Same trupy. - Nie dla mnie.
Nie nagadasz się z nimi.
Nie odwdzięczysz im się.
Chyba że wezmę silne sole trzeźwiące i palnik.
Właśnie.
umiesz dostrzec tyIko same negatywy.
- Bronisz profesora? - Nie wciskaj mi kitu.
- Nie chciałem tej pracy. - Tu nie chodzi o pracę.
Robisz, co chcesz. Nic cię nie trzyma.
Czym się pasjonujesz?
Czego pragniesz?
- Nie prosiłem o to. - Nie.
Urodziłeś się z tym.
Zaraz... czy to zbrodnia, układać cegły?
- Nie. - Właśnie, buduję komuś dom.
Mój tata układał cegły. Harował, by mnie wykształcić.
To szlachetny zawód, tak jak naprawa samochodów,
żeby ktoś mógł jechać do pracy.
Tak, to zaszczyt. To zaszczyt, tłuc się 40-minut,
by zmyć studentom podłogi i opróżnić kubły. To prawdziwa praca.
Zaszczytna. Dlatego ją wykonujesz.
Bo to zaszczyt. Mam tylko małe pytanko.
Cieciem można być wszędzie.
Czemu wybrałeś najlepszą politechnikę świata?
Czemu potajemnie pisałeś coś, co rozumie garstka osób?
A potem się wypierałeś?
To ci nie przynosi zaszczytu.
Chcę być pasterzem.
Naprawdę?
Kupiłbym pod Nashua ziemię i hodowałbym owce.
Może powinieneś.
Co?
Idź walić pianę do domu.
- Wywalasz mnie? - Spieprzaj.
- Czas nie minął. Nie wyjdę. - Nie odpowiadasz. Tracę tylko czas.
Nie przyjaźnimy się?
Koniec zabawy.
Pouczasz mnie, jak żyć? Patrz na siebie, ruino!
- Co cię rusza? - Praca z tobą.
A gdzie jest twoja bratnia dusza?
- Umarła. - Tak, umarła!
A ty oddajesz żetony i odchodzisz!
- Ale przynajmniej zagrałem. - I przegrałeś!
Inni po przegranej znów siadają do gry!
Patrz na mnie.
Co chcesz robić?
Ty i twój kit. Wszystkim wciskasz kit.
Nie umiesz odpowiedzieć na bardzo proste pytanie.
Bo nie wiesz.
Na razie, pastereczko.
Pasterz.
Pieprzony kutas.
Chciałem do ciebie zadzwonić, zanim wyjedziesz.
Wiesz, że o to nie dbałam.
Kocham cię.
Trzymaj się.
Koniec! Fajrant!
Jestem u ciebie. Nie przyszedł.
Jest 17:10.
O godzinę i 10 minut!
A jeśli nie przyjdzie? Zgłoszę to, pójdzie siedzieć.
Nie ja go będę miał na sumieniu.
Dobrze.
Dzięki.
Dobre, kurwa.
Jak twoja pani?
Wyjechała.
Dokąd?
Na studia medyczne... do Kalifornii.
Naprawdę? Kiedy?
Z tydzień temu.
To pech.
Kiedy przestaniesz chodzić na te spotkania?
- Tydzień po tym jak skończę 21 lat. - Załatwią ci pracę?
Żebym siedział i przez 50 lat rozwiązywał słupki?
Może w jakimś fajnym banku.
- Jako szczur laboratoryjny. - Ale wyrwiesz się z tego gówna.
Będziemy sąsiadami, będziemy mieć dzieci, zapiszemy je do Małej Ligi.
Jesteśmy kumplami, więc się nie obraź...
Jeśli za 20 lat
będziesz przychodził do mnie na TV i robił na budowie, zabiję cię.
To nie groźba. Zabiję cię.
Co ty pieprzysz?
Masz coś, czego nie ma żaden z nas.
Znów "jestem sobie winien" by zrobić to, czy tamto?
Jesteś to winien mnie.
I dobrze.
Niech tak będzie.
Ty wygrałeś los na loterii.
Zrobiłbym wszystko, by mieć to, co ty.
Ja i wszyscy ci chłopcy.
Ubliżysz nam, jeśli tu zostaniesz. Marnujesz tu tylko czas.
- Nic o tym nie wiesz. - Nie?
Nie? Powiem ci, co wiem.
Co dzień przyjeżdżam po ciebie do domu.
Idziemy gdzieś, pijemy, żartujemy, jest super.
A co jest najprzyjemniejsze?
10 sekund od chodnika do twoich drzwi.
Bo myślę: może podejdę, zapukam, a ciebie nie będzie.
Bo wyjechałeś, bez pożegnania, po prostu.
Może dużo nie wiem, ale to wiem na pewno.
To katastrofa, Sean.
Miałeś mu pomóc,
- nie wygonić. - Wiem, co robię.
Może go rozumiesz, może ze mnie kpicie,
ale nie psuj tego, co robię.
- "Nie psuj"? - Chłopak
- jest w trudnej fazie... - Rozumiem to. Ma problemy.
Jakie? Czy lepiej zamiatać, czy siedzieć?
Czy lepiej trzymać z niedorozwiniętymi gorylami?
A czemu to robi? Masz pojęcie?
Poradzi sobie z problemami, z pracą. Tak jak z tobą!
Słuchaj, czemu się chowa
i nikomu nie ufa?
Bo rodzice porzucili go zamiast kochać!
- Bez freudowskich bzdur. - A czemu lgnie do "goryli"?
- Wzruszające. - "Radzi sobie"?
Odpycha ludzi, zanim go porzucą.
To mechanizm obronny!
Dlatego od 20 lat jest sam.
Nie rób tego!
Nie wpajaj mu, że dobrze być nieudacznikiem!
To nie jest dobre. Złościsz cię na mój sukces,
- bo ty sam... - Nie złoszczę się.
Złościsz się. Nienawidzisz mnie.
Nie będę przepraszał za swoje sukcesy.
Mogłeś osiągnąć to samo. Ale zadaj sobie pytanie:
chcesz zaszczepić Willowi poczucie klęski?
Ty nadęty zasrańcu! Dlatego nie przyjeżdżam na zjazdy.
Żebyś nie patrzył na mnie z potępieniem i zażenowaniem.
Masz mnie za nieudacznika?
Jestem z siebie dumny! To był świadomy wybór, nie klęska!
"Medal Fielda! Medal!"
Mogę ci go oddać.
Wsadź go sobie w dupę! Sram na niego, bo znałem cię,
zanim stałeś się bogiem! Pryszczatego,
zahukanego!
Nie chodzi o ciebie,
matematyczny kutasie! Chodzi o niego!
Nie rób z niego ofermy!
Osiągnąłem sukces dzięki temu, że mnie zmuszano!
Ale on to nie ty!
Przyjdę później.
Wejdź. Właśnie wychodzę.
To nasze dawne animozje.
Nie chodzi o ciebie.
Co to?
Twoja teczka.
Muszę ją odesłać sędziemu.
Chyba mnie nie oblejesz, co?
Co tam jest?
- Chcesz przeczytać? - Dlaczego?
Miałeś z tym do czynienia?
Przez 20 lat sporo widziałem.
Ale czy miałeś z czymś takim do czynienia?
Osobiście?
Miałem.
To nic dobrego.
Miałem ojca-alkoholika. Wredny, pieprzony pijak.
Wracał uchlany do domu,
patrzył, komu przylać.
Prowokowałem go, żeby oszczędzić mamę i brata.
Było ciekawie, kiedy nie zdjął sygnetów.
Tak... kładł na stole klucz,
kij i pas,
po czym kazał wybierać.
- Wybieram pasek. - Ja wybierałem klucz.
- Ojczym? - Tak.
Co napisałeś?
"Brak więzi emocjonalnych"?
"Lęk przed odrzuceniem?"
Dlatego zerwałem ze Skylar?
Nie wiedziałem.
- Zerwałem. - Chcesz o tym pogadać?
Niewiele wiem.
Ale widzisz to?
Cały ten szajs...
To nie twoja wina.
Tak, wiem.
Popatrz na mnie.
Nie twoja wina.
Wiem.
To nie twoja wina.
- Wiem. - Nie, nie wiesz.
To nie twoja wina.
- Wiem. - Nie twoja wina.
- Dobra. - To nie twoja wina.
To nie twoja wina.
Odpieprz się.
To nie twoja wina.
- Nie przychrzaniaj się... nie ty. - To nie twoja wina.
To nie twoja wina.
Przepraszam!
Pieprzyć ich, dobra?
Słucham?
Will Hunting, w sprawie pracy.
Proszę usiąść.
Co wybrałeś?
McNeila. To jedna z posad, które mi załatwił profesor.
Jeszcze nie wie. Byłem tam, rozmawiałem z szefem.
Miły facet.
I tego chcesz?
Tak, chyba tak.
- To dobrze. Gratuluję. - Dzięki.
Czas się skończył.
To wszystko? Już koniec?
Tak, to wszystko.
Skończyłeś. Jesteś wolny.
- Chcę, żebyś wiedział... - Nie ma za co.
Mam nadzieję, że będziemy w kontakcie.
Ja też.
Będę teraz w rozjazdach...
Zadzwoń, postaram się skontaktować.
Wyłożę pieniądze na stół i zobaczę, jaka przyjdzie karta.
Słuchaj serca, a dasz sobie radę.
Dzięki, Sean.
Dzięki, Will.
To naruszenie relacji pacjent-lekarz?
Jeśli mnie złapiesz za tyłek.
- Trzymaj się. - Ty też.
Powodzenia, synu.
Poszliście tam?
- Przekonałem go. - Siłą?
Morgan jest bojowy. Wciąż ktoś chce mu podskoczyć.
- Nie popuści. - Co mówisz?
- Zamów mi piwo. - Zamówiłem dwa!
- Ej, dupku... - Co, szmato?
Sto Iat!
Który pierwszy?
To twój prezent.
Nie będę cię co dzień woził.
- Morgan chciał ci dać miesięczny. - Nieprawda!
Ale masz 21 lat...
Możesz legalnie pić... Wóz będzie odpowiedni. I jak?
To jest...
najbrzydsza gablota, jaką w życiu widziałem.
Jak to zrobiliście?
Bill i ja załatwiliśmy części, Morgan żebrał na ulicy...
Musiałem w końcu dać mu jakąś fuchę.
Podrasowaliśmy silnik.
To dobry wóz. Ma dobry silnik.
- Wszystkiego najlepszego. - Sto lat.
Wejdź.
Sean, ja...
Ja też, Gerry.
To dobrze.
Podobno bierzesz urlop.
Trochę popodróżuję... może popiszę.
Dokąd jedziesz?
Do Indii... Chin...
i Baltimore.
Wiesz, kiedy wrócisz?
Dostałem zawiadomienie.
- Za pół roku zjazd naszego rocznika. - Tak, też dostałem.
Postawię ci drinka.
Drinki są tam za darmo.
Wiem. To była ironia.
Napijmy się.
Dobry pomysł.
Ja stawiam.
Mam zwycięski los. Wiem, że wygram.
Mój bilet do raju.
- Jakie są szanse przegranej? - 4 do 1?
- 30 mln do 1. - Czyli mam szanse.
Takie same, jak to, że trafi cię tu piorun.
Ale zawsze to jakaś szansa. 32 miliony...
Nie ma go.
Gdyby profesor pytał, co z moją pracą,
powiedz mu, że pojechałem spróbować szczęścia z dziewczyną.
Sukinsyn.
Ukradł mój tekst.